No extremo sur do transepto da catedral de Santiago atopamos esta portada románica cara a praza do mesmo nome. A iconografía que describe Aimery Picaud no Codex Calixtinus non correponde exactamente co aspecto actual, polas modificacións sufridas dende a costrución. Atribúese a obra ao mestre Estevo e dous artistas máis que terían colaborado tamén en San Isidoro de León.
Datación: Antonio López Ferreiro transcribe Era MCXVI (1078) pero Gómex Moreno le Era MCXLI (1103) máis acorde coa construción do transepto.
Timpano dereito: 1) Traición de Xudas; 2) Pilatos lavando as mans ou Xesús coa coroa de espiñas; 3) Flaxelación; 4) Camiño do Calvario; 5) Epifanía
Tímpano esquerdo: 6) Cristo entre dous anxos que o bendín con incensarios; 7) As 3 tentacións do demo en forma de mono con ás; 8) A muller adúltera; 9) bustos de santos; 10) enfrentamentos de leóns (loita contra o pecado?)
11) cabezas de león
Xambas: 12) Santo André; 13) Moisés; 14) Apóstolo sen identificar ou Aarón; 15) muller cun león procedente da portada do Paraíso, igual que as imaxes dos lateraises que representan 16) Rei David e 17) Sacrificio de Isaac
Parte central: 18) Anagrama de Cristo (Alfa-Omega); 19) Agar escrava de Abraham ou Moisés?; 20) Abraham saíndo da tumba (parte da Transfiguracion) entre anxos trompeteiros
Columnas (son 11 en total): na central 21) hai 12 personaxes con libros que poderían ser os profetas menores; por riba deles anxos e pombas; distribuidas de forma similar están as figuras dos Apóstolos nas outras dúas columnas de mármore 22) e 23). As outras 8 columnas son monolitos de granito, algunhas lisas e outras con ornamentos florais entre espirais.
Friso superior: 24) Santiago entre cipreses; 25) Cristo; 26) Profetas procedentes do coro pétreo; 27) San Xoan; 28) Anxo sobre un animal e parella de figuras (Anunciación?); 29) grupo de apóstolos; 30) Outro grupo de apóstolos?; 31) Expulsión do Paraíso procedente da fachada Norte; 32) San Mateo; 33) Apóstolo; 34) Centauro do Zodíaco procedente da fachada Norte; 35) Santo André; 36) Virxe co neno; 37) grupo de apóstolos; 38) Serea=Piscis do Zodíaco; 39) Santos sen identificar
Os mobles de estilo Louis-Philippe prosperaron entre a burguesía francesa de mediados do século XIX. Estou a recompoñer un armario que leva moitas xeracións na familia.
Ao ir quitando capas de roña e engadidos vou descubrindo a estrutura de nogueira orixinal. Inicialmente debía ter tres andeis de lado a lado, coa madeira vista. A primeiros do século XX foron revestidos con papel texturado de cor parda, do que se usaba para as paredes. A mediados de século aserraronos pola metade para poñer un colgador. A finais dos anos setenta forraron de novo os andeis, cun vinilo adherente branco estampado de puntiños vermellos.
Nunha mudanza posterior perdéronse as patas. Estes últimos anos ía pousado directamente no chan, que tampouco lle acae mal. Estou eliminando os listóns e divisións interiores de madeira de abeto que lle engadiran con parafusos gordos de máis, actualmente enferruxados. Por dentro respectarei o único andel orixinal que fica enteiro, e dareille operatividade cun sistema Algot de Ikea antes de que o descataloguen.
A madeira (nogueira) non vai vernizada, hai que lle dar periodicamente unha masaxiña con cera de abella.
Chegaremos pola noite, pero hai Aerobus até as 00:30 h para chegarmos á Praza de Catalunya (5,90 €). Alí mercaremos o bono de transporte de 10 viaxes e coas liñas L6 ou L7 dos trens da Generalitat achegarémonos á parada de Gràcia que está a poucos metros do noso hotel. Outra opción é o tren de cercanías R2 que nos pode deixar en Sants ou no Passeig de Gràcia (4,10 €).
O venres pola mañá, pasearemos polo Eixample. É imprescindible coñecermos algún mercado popular de barrio. Desta vez ímonos decantar polo de l'Abaceria Central, no corazón do barrio de Gràcia, que nos ten namorados (e non só polas librarías). Pola zona está tamén o Mercat de la Llibertat (na praza do mesmo nome).
Nalgún momentiño faremos unha escapada á libraría Alibri, o paraíso dos frikilólogos. Polo serán visitaremos as nosas amigas no CAOC e tomarémoslles unhas no Jan Petit.
O sábado pola mañá poderíamos comezar polos Encants de Glòries, que ten de todo. Acompañaranos o noso amigo Ramón, que se cadra nos pode indicar un bon sitio para xantarmos.
Pola tarde, se nos presta e dá tempo, poderíamos achegármonos ao Museu Nacional d'Art de Catalunya (gratuíto os sábados desde as 15:00 h, pero pecha ás 18:00 h en horario de inverno). Aínda que só fose polas coleccións de arte románica. A modo de aperitivo, o seu web ofrece estes interesantes percorridos virtuais.
Estamos perto da estación de Sants para collermos un tren para Reus. Ás 17:33 h sae un expreso R14 que chega ás 18:52 h (1 h 19 min de traxecto, 9,55 €). O seguinte é o R15 das 19:06 h que chega a Reus ás 20:50 h (1 h 44 min de traxecto, 8,40 €).
Os nosos amigos xa nos teñen planificada a estadía no Baix Camp. Ao parecer o domingo imos visitar Santes Creus e degustar unha imperdoable calçotada. A ver que nos reservan para o luns e o martes pola mañá.
Para volvermos de Reus ao aeroporto de Barcelona, autobuses Plana sae ás 13:25 para chegar ás 16:05 h ou sae ás 15:55 h para chegar ás 18:35 h á T1 (2 h 40 min de viaxe, 14,95 €). No tren (Rodalies de la Generalitat) teríamos que saír de Reus no R15 das 16:14 h, facermos trasbordo en Sants e chegaríamos ao aeroporto co R2 ás 17:57 h (1 h 43 min de traxecto, 8,40 €). O noso voo sae ás 19:40 h da Terminal 1, para estarmos en Coruña ás 21:25 h.
O itinerario sae da Coruña pola autovía de Carballo (AG 55) que continúa pola estatal N-552, pero imos apartar en Coristanco cara Santa Catalina/Santa Comba para achegármonos á costa pola AC-400, unha estrada secundaria en moi bó estado, con grandes tramos rectos e, sobre todo, unha grande riqueza paisaxística. Pasado Pino do Val comezamos a enxergar a liña de costa, e por entre as eólicas de Paxareiras albiscaremos cabalos selvaxes pacendo entre os toxos e piñeiros.
Falta pouco para chegarmos á vila mariñeira de Muros, co seu porto e as estreitas rúas que soben cara a igrexa de San Pedro. Levamos xa hora e media de coche, é tempo de dar un paseo.
De Muros a Fisterra seguramente faremos algunha parada, se cadra en Louro, Carnota ou o Pindo.
En Fisterra cómpre pasear polo peirao (hai un tasco enxebre no que non desboto tomar un bocadillo de luras) e camiñar até o faro.
Segundo como se presenta o día (meteoroloxicamente falando), hai dous percorridos que me gustan para seguir un tramo da costa. Un deles sae de Fisterra pola praia do Rostro, Lires, Nemiña, Touriñán, a punta da Voutra e Muxía. Hai unha pista asfaltada. O outro percorrido consistiría en ir de Muxía a Camelle por Camariñas, Cabo Vilán, Cemiterio dos Ingleses, Praia do Trece e Arou. Aínda e máis enxebre, pero hai dez anos que non vou e a pista que lembro non estaba asfaltada.
Nesta altura do ano, o lusco-fusco comeza ás 6:00 da tarde, así que daría tempo a ver pouco máis.
Estarrecida quedo polos comentarios na rede de quen é indiferente á destrución dun santuario.
Non é unha perda para Rouco ou a Conferencia Episcopal. Quen quedan orfos son os mariñeiros que o tiñan como referente, e que penduraran por toda a igrexa centos de maquetas dos seus barcos.
E que se o un obxecto de grande valor artística ten ademáis, significado relixioso? Ou é que hai que desprezar iconas como a Venus de Willendorf, Stonehenge, o Partenón, a catedral de Santiago, as Inmaculadas de Murillo, as misas de Bach, o Requiem de Mozart, a Capela Sixtina e tantos milleiros de creacións concibidas por devotos dun culto ou outro?
O Culturgal e maila Feira do Livro de Braga abren as súas portas o 29 de Novembro. Habemos aproveitar a viaxe para visitarmos (segundo o tempo meteorolóxico e cronolóxico o permitan):
Carlos Nárdiz, nunhas xornadas do Consello da Cultura Galega en Compostela. El fixérame descubrir a conexión entre monumentos megalíticos e camiños. E é que existe toda
unha rede de vías megalíticas que percorre o país. Cada civilización
tivo un xeito de ocupar o territorio, e nesta época concreta
transitábase polas penechairas. Entón canto camiñamos polas partes altas
de Galicia atopamos dolmens e túmulos que están aí porque previo a eles
existía un camiño que percorría o territorio.
Máis unha razón para poñer as botas e andar, como foi proposto noutra volta. E culturizarse.
.JPG)
