Liberdade

O único camiño para a dignidade humana é a liberdade, entendes? Por iso debes combater a vertixe, por unha razón de autonomía persoal. A enfermidade procura destruir a túa propia soberanía. Facerte dependente do medo. Non o esquezas. Ti es o único que pode extirpar esa pedra negra da vertixe. Se puidese, eu mesma cha arrincaría cos meus propios dedos do lugar onde estivese. Non che estou pedindo demasiado, só que loites con todas as túas forzas. Cada un dos teus movementos -os teus acenos, os teus pasos adiante, as túas olladas- debe ser un combate.
Sechu Sende, "Orixe"

Xenial Samuel Langhorne Clemens

"Substitute damn every time you're inclined to write very; your editor will delete it and the writing will be just as it should be."

Mark Twain

Mágoa

Hai persoas que sofren e que usan a crueldade como autodefensa.

A nosa identidade é pedra. A de Lourixe é lousa verde, de interese internacional.

Cultos e crenzas

Meu pai tiña profundas conviccións relixiosas (e políticas, e profesionais, e...)
Tivo dous funerais: o cristián, na Chaira, e o católico, en Compostela. Nada que ver un có outro. Fora unha discusión que tiveramos máis dunha vez. Amor e redención fronte a sacrificio e resignación. Humanismo fronte a liturxia.


(Grazas aos amigos do Clube Deportivo Fontiñas pola homenaxe fotográfica.)

Loito

O meu pai morreu o venres, no bus que o levaba ao aeroporto de Lavacolla para marchar de vacacións coa muller que amaba. Tiña un sopro* no corazón e sabía que cando se fose sería así, sen avisar. Pero non contaba con que fose tan cedo, cando estaba a refacer a súa vida: levaba un ano prexubilado, hai menos dun mes que mercara coche e estaba facendo obras na casa da aldea. Aínda está sen desempaquetar a lavadora nova que lle trouxeron o martes.


*Edito: por corrección científica a dolencia chámase bradicardia

Proxecto identidade

Xa está publicitado na editora e á venda en Blurb. Proximamente, descarga gratuita na Regueifaplataforma.

Agasallos

Outro meme blogomilleiro: os peores agasallos que nos teñan feito. Nace nunha illa de esperanza de liberdade, pasa por un taboleiro de colorada soberana, e finca na chaira procurando as miñas aletargadas neuronas.
Remexendo as lembranzas, vexo na obriga de confesar (vaia feminista estou feita!) que os peores crimes -en termos de agasallos- proceden das femias da parentela. A avó que teimaba en tecer enooooormes xerseis (duros de vez: aínda uso algún, dándolle varias voltas ás mangas, para pasear polo monte asustando aos cochos). Ou, moito peor (porque é unha maré que non cesa): os libros de autoaxuda, procedentes das novas xeracións. Menos mal que está o bookcrossing para lles procurar un destino mellor que o meu desprezo.
Seguro que o demo da quántica, o señor das tertulias culturetas e a miña froita dóce tamén poden partillar experiencias estarrecedoras...

Flor de Pexego

Flor de pexego, alma delicada.
Chegaron as cigoñas.

Cambio climático.

Vai nevar.

Galiza non se vende