Cultos e crenzas

Meu pai tiña profundas conviccións relixiosas (e políticas, e profesionais, e...)
Tivo dous funerais: o cristián, na Chaira, e o católico, en Compostela. Nada que ver un có outro. Fora unha discusión que tiveramos máis dunha vez. Amor e redención fronte a sacrificio e resignación. Humanismo fronte a liturxia.


(Grazas aos amigos do Clube Deportivo Fontiñas pola homenaxe fotográfica.)

Loito

O meu pai morreu o venres, no bus que o levaba ao aeroporto de Lavacolla para marchar de vacacións coa muller que amaba. Tiña un sopro* no corazón e sabía que cando se fose sería así, sen avisar. Pero non contaba con que fose tan cedo, cando estaba a refacer a súa vida: levaba un ano prexubilado, hai menos dun mes que mercara coche e estaba facendo obras na casa da aldea. Aínda está sen desempaquetar a lavadora nova que lle trouxeron o martes.


*Edito: por corrección científica a dolencia chámase bradicardia

Proxecto identidade

Xa está publicitado na editora e á venda en Blurb. Proximamente, descarga gratuita na Regueifaplataforma.

Agasallos

Outro meme blogomilleiro: os peores agasallos que nos teñan feito. Nace nunha illa de esperanza de liberdade, pasa por un taboleiro de colorada soberana, e finca na chaira procurando as miñas aletargadas neuronas.
Remexendo as lembranzas, vexo na obriga de confesar (vaia feminista estou feita!) que os peores crimes -en termos de agasallos- proceden das femias da parentela. A avó que teimaba en tecer enooooormes xerseis (duros de vez: aínda uso algún, dándolle varias voltas ás mangas, para pasear polo monte asustando aos cochos). Ou, moito peor (porque é unha maré que non cesa): os libros de autoaxuda, procedentes das novas xeracións. Menos mal que está o bookcrossing para lles procurar un destino mellor que o meu desprezo.
Seguro que o demo da quántica, o señor das tertulias culturetas e a miña froita dóce tamén poden partillar experiencias estarrecedoras...

Flor de Pexego

Flor de pexego, alma delicada.
Chegaron as cigoñas.

Cambio climático.

Vai nevar.

Galiza non se vende

Xa están aíiiii...

Quen vai ser? As eleccións estatais. Teoricamente aínda non comezou a campaña pero cada vez se publican máis enquisas e quinielas de resultados. Detéctase certa expectación no ár por se "os nosos" aumentarán máis ou menos que "os outros", por se gañarán "os maos" ou os "menos maos".
Pero... realmente o resultado dos comicios vai mudar algo da nosa realidade social? Seremos máis libres, máis felices, máis seguros, mellor servidos, con uns que con outros? De certo que...

Propiedade responsábel

Sobre a propiedade absoluta é un interesante artigo sobre a filosofía do "todo vale" nesta terriña nosa, e en particular no caso das comunidades de montes.
Fíxome reflexionar sobre a responsabilidade que temos para coas cousas que en teoría posuímos, tanto animadas como inanimadas, sobre a nosa conciencia e preocupación acerca do seu benestar e mantemento. O que fagamos delas pode ser legal e non ser lexítimo. Na miña terra viviron moitas xeracións humanas e animais, é o meu dereito disfrutala e o meu deber conservala para os que veñan despois. Valados, sebes e cancelas non son quen de deter o tempo.

Blogoliteratura

A popularmente aprezada literatura de cordel (Obras populares, como romances, novelas cortas, comedias, vidas de santos, etc., que se imprimían en pliegos sueltos y para venderlos se solían colgar de unos bramantes puestos horizontalmente en los portales, tiendas y mercados. RAE) rematou deostada e denigrada (L. de cordel: literatura de baixa qualidade. Priberam), ou directamente eliminada pola censura política e relixiosa (agás no Brasil).
E se hoxe o cordel é internet?
Hai moitas formas de literatura popular. Na Galiza tamén se desenvolven as súas variantes virtuais, incentivadas pola competición ou pola publicidade.

Ser, ter, facer

Ano novo e a vida de sempre. Unha data para facer balance. Do que son, do que teño, do que fago.
Si, son eu: errática, aventureira, acollendo os avatares da vida cun sorriso ou unha gargallada, respeitando as circunstancias. Lembrando de cando en cando cun brillo na mirada os que se foron e os que se irán sen se despediren. Por que non serei máis míope? Maldita intuición, aí estás!