Lingua acó e acolá

Na semana das Letras (Galegas, enténdase) hai quen redixe voluntariosos manifestos, algún escéptico que os critica, a anécdota simpática, o lamento anti-musealización institucional, a opinión práctica... unha supermanifa...

Normalizar unha lingua consiste en facer do seu uso algo habitual, natural, cotiá. Nin unha expresión de rebeldía nin unha homenaxe patriótica. Unha ferramenta de comunicación. E iso esixe un esforzo constante por mellorar o dominio que temos dela, día a día. Con sorte, como no meu caso, cun profesor particular de galego correcto.

Sigo guerrilleira

Será cousa da primavera, que me altera...

Un poeta namorou, e para outro
cortou a branca rosa que el amaba.

Puidolle dar raíces para ela
medrar esplendorosa na súa casa.
Puido darlle unhas ás para que voase
lonxe de quen a libertara.


Deixou que a pobre rosa esmorecese
na pútrida auga presa nunha xarra.


Gloria ao xenio do poeta!

Desbarres blogueiros

A palla mental orixinal é de tipo esencialista, procede do debate portuario (2ª entrega) sobre a utilidade dos blogs. Non creo na potencialidade dos blogs, nin da literatura, nin de ningunha forma de arte, como transformadores da sociedade. En calquer caso, poderán contribuir na conmoción dalgúns individuos, moi poucos, capaces de superar a barreira do 28%.

A palla mental derivada é existencialista e relacionada coa miña visión de internet, da vida, como unha infinda rede de opcións que nos levan a pasar por uns avatares ou outros e a facer de nós o que somos. Como naqueles libros de aventuras múltiples a elexir.

Liberdade

O único camiño para a dignidade humana é a liberdade, entendes? Por iso debes combater a vertixe, por unha razón de autonomía persoal. A enfermidade procura destruir a túa propia soberanía. Facerte dependente do medo. Non o esquezas. Ti es o único que pode extirpar esa pedra negra da vertixe. Se puidese, eu mesma cha arrincaría cos meus propios dedos do lugar onde estivese. Non che estou pedindo demasiado, só que loites con todas as túas forzas. Cada un dos teus movementos -os teus acenos, os teus pasos adiante, as túas olladas- debe ser un combate.
Sechu Sende, "Orixe"

Xenial Samuel Langhorne Clemens

"Substitute damn every time you're inclined to write very; your editor will delete it and the writing will be just as it should be."

Mark Twain

Mágoa

Hai persoas que sofren e que usan a crueldade como autodefensa.

A nosa identidade é pedra. A de Lourixe é lousa verde, de interese internacional.

Cultos e crenzas

Meu pai tiña profundas conviccións relixiosas (e políticas, e profesionais, e...)
Tivo dous funerais: o cristián, na Chaira, e o católico, en Compostela. Nada que ver un có outro. Fora unha discusión que tiveramos máis dunha vez. Amor e redención fronte a sacrificio e resignación. Humanismo fronte a liturxia.


(Grazas aos amigos do Clube Deportivo Fontiñas pola homenaxe fotográfica.)

Loito

O meu pai morreu o venres, no bus que o levaba ao aeroporto de Lavacolla para marchar de vacacións coa muller que amaba. Tiña un sopro* no corazón e sabía que cando se fose sería así, sen avisar. Pero non contaba con que fose tan cedo, cando estaba a refacer a súa vida: levaba un ano prexubilado, hai menos dun mes que mercara coche e estaba facendo obras na casa da aldea. Aínda está sen desempaquetar a lavadora nova que lle trouxeron o martes.


*Edito: por corrección científica a dolencia chámase bradicardia

Proxecto identidade

Xa está publicitado na editora e á venda en Blurb. Proximamente, descarga gratuita na Regueifaplataforma.