Mito y realidad

Recientes investigaciones han puesto en claro las estructuras míticas de las imágenes y los comportamientos impuestos a las colectividades por la vía de los mass-media. (...)
Se ha insistido menos en lo que llamarían los mitos de la élite, especialmente los que cristalizan en torno a la creación artística y su repercusión cultural y social. Precisemos de antemano que estos mitos han logrado imponerse fuera de los círcuos cerrados de los iniciados merced sobre todo al complejo de inferioridad del público y de los procedimientos artísticos oficiales. La incomprensión agresiva del público, de los críticos y de las representaciones oficiales del arte hacia un Rimbaud o un Van Gogh, las consecuencias desastrosas que tuvo, sobre todo para los coleccionistas y los museos, la indiferencia hacia los movimientos innovadores, han constituido duras lecciones tanto para los críticos y el público como para los comerciantes de cuadros, las administraciones de los museos y los coleccionistas. Hoy, su único miedo es no ser lo suficientemente avanzados, el no adivinar a tiempo el genio de una obra a primera vista ininteligible. Jamás quizá en la historia de un artista ha sido tan cierto como hoy que cuanto más audaz, iconoclasta, absurdo e inaccesible sea, tanto más se reconocerá su valía, se le mimará, se le idolatrará. (...) Tan sólo importa una cosa: no correr el riesgo de tener que confesar un día que no se ha comprendido la importancoa de una nueva experiencia artística.
Acerca de esta mitología de las élites modernas, nos limitaremos a dos observaciones. Señalemos primero la función redentora de la "dificultad", tal como se encuentra especialmente en las obras de arte moderno. Si la élite se apasiona por Finnegan's Wake, por la música atonal o por la chafarrinada pictórica, es también porque tales obras representan mundos cerrados, universos herméticos donde no se penetra más que al precio de enormes dificultades arcaicas y tradicionales. Se tiene, por una parte, la sensación de una "iniciación", casi desaparecida del mundo moderno; por otra, se hace gala ante los ojos de los "otros", de la "masa", de pertenecer a una minoría secreta; no ya a una "aristocracia" (las élites modernas se inclinan hacia la izquierda), sino a una gnosis, que tiene el mérito de ser a la vez espiritual y secular, y se opone tanto a los valores oficiales como a las Iglesias tradicionales. Mediante el culto de la originalidad extravagante, de la dificultad, de la incomprensibilidad, las élites señalan su despeo del universo banal de sus padres, rebelándose contra ciertas filosofías contemporáneas de la desesperación.

Mircea ELIADE, "Mito y realidad"

Arte contemporánea

Non se quere entender a cultura. Nunha economía liberal onde o individuo está cada vez máis só, ten sentido falar de cultura? É cultura a Cidade da ídem? É cultura un ciclo de poesía en vivo? Son cultura as instalacións vangardistas, ou un timo? Nas redes sociais galegas e no blogomillo en particular, hai máis dun khmer vermello que non distingue snobs, culturetas, establishment... e verdadeiros artistas. Onde está a liña?
Haberá que volver ás orixes das nosas primeiras aulas de lingua e reflexionar sobre a comunicación, canle, código, emisor, receptor, e todos eses conceptos enferruxados e esquecidos. Unha obra de arte, teña a forma que teña, é unha mensaxe. É unha composición que un autor constrúe para provocar no seu público unha reacción. Para que corra un mínimo entendemento entre uns e outros hai que recorrer a elementos que poidan ter un significado común. Unha rea de prumas de pita pode dicir moito. Tanto como un cadro festivo de Brueghel. Sobre todo se quedou o poleiro aberto e o raposo anda perto.

Este vaise i aquel vaise...

... e todos, todos se van.

Uns políticos por outros, e a casa por barrer.

Os satélites de Feijoo _pijos urbanos de medio pelo, chámaos Pereiro_ lo único que pretenden es dar un buen servicio a los poderes de siempre y causar buena impresión fuera. Así que cuando hay que tomar decisiones de calado estratégico, como sobre las cajas, primero se intenta allanar el camino a lo que mandan de Madrid y cuando se advierte el abismo que eso supondría, no se estudia lo que habría que hacer, sino cómo quedar menos mal, a costa de los más débiles y con el menor coste general posible.

O caso é que uns queren un postiño en Madrid e farán o que sexa. Como se hai que vender ou regalar empresas lácteas, concesións eólicas, piscifactorías. E agora andan a voltas coas fusións das caixas. En Catalunya e Valencia os poderes públicos están a actuar. En Galicia a opinión pública está pola grande fusión galega. Os poderes públicos e privados, non: prefiren alianzas suprarrexionais que poñan o control das caixas en mans dos partidos estatais desde Madrid.

Culturgal, onde vas?

Outra desfeita. Non haberá Culturgal 09 na Coruña. A AGE proponse organizar de forma autónoma o do 2010. Brétemas fala de, cando menos, un par de días de campaña intensa na época consumista pre-nadal. Feijoo quere levalo para a Cidade da Cultura.

Para unha vez que se conseguira visibilizar o que se fai na Galiza, en galego...

Música galega, pechada por reformas

Non son unha experta. O que sei aprendino do programa Aberto por Reformas de Xurxo Souto, que coas eivas que puidese ter era o referente do que se fai na actualidade pola música no país.
O posto de Xurxo como director de programación da Radio Galega era de designación e era previsíbel o seu fusilamento polas autoridades Ppeiras. O que me parece unha falta de respeto, para os traballadores da radio e para a audiencia, é que conserven o nome para un espazo que non ten nada que ver: música estranxeira para nostálxicos dos 70-80. Podo imaxinar o perfil dos que gostan: home cincuentón, soldo medio-alto, divorciado e sen aficións extremas. Tipo gris e satisfeito de si mesmo.

http://chuza.org/historia/os-grupos-galegos-comezan-a-organizarse/
http://chuza.org/historia/aberto-o-foro-de-www-komunikando-net-a-musica-galega-reaxe/
http://chuza.org/historia/artabria-com-xurxo-souto-e-com-os-grupos-galegos-contra-alberto-por-reformas/
http://chuza.org/historia/manifesto-pola-defensa-da-rtvg-2/
http://chuza.org/historia/xa-se-pode-asinar-o-manifesto-contra-a-censura-e-a-marxinacion-da-musica-galega/
http://chuza.org/historia/asembleia-aberta-na-sala-nasa-pola-musica-galega/
http://chuza.org/historia/o-rosto-do-traidor/
http://chuza.org/historia/son-moitos-os-apoios-ao-manifesto-contra-a-censura-e-marxinacion-da-musica-galega-2/
http://chuza.org/historia/foros-da-crtvg-arrecian-as-protestas-na-rede-contra-a-supresion-da-musica-galega/

Reglas e trampas

O Sin-Chan é un rapaz de 5 anos que se imita moito ao seu homónimo, un debuxo animado xaponés. Espelido e retranqueiro. Foi até pouco fillo único, e grande afeizoado á Play, á Game e á Wii.
Cando vén de visita gosta de xogar ao xadrez. Ao seu xeito, claro. Escolle unha cor, determina os movementos das figuras segundo o seu interese, de manera que el decote me coma fichas pero eu nunca lle poida atacar as del. Invariábel e inevitabelmente, gaña el. Sempre.
No Estado Español asentáronse no poder en alternancia dous partidos que se din antagónicos pero que no fondo defenden o mesmo sistema político e económico. Pactan normas de xogo que obrigan a todos menos a eles. Disque acordaron que nunca se habían empregar as pensións, o paro e o terrorismo como arma para a captación de votos. Tamén só poderían xogar os que rexeitasen a violencia. A violencia significa cualquer forma de opinión que non sexa a deles.
Nesta altura están a lle pedir aos nosos gandeiros, aos nosos prexubilados de estaleiros e aos parados da construción que confíen neles para resolver en Europa os nosos problemas. E aínda hai quen soña coa posibilidade de gañarmos algo no xogo.

Sementeira

Cadeliña ten seis anos e segue a ser Cadeliña, cariñosa e maternal con todos agás cos gatos aos que lles ten pánico. Todas as roldadas de cans e nenos da familia pasaron polos seus amantes coidados.
O que a ten alterada nas últimas semanas é o bruar dunhas máquinas roendo no monte de Ramil onde habitualmente lle foxen os corzos na fraga impenetrábel. Se acodise as reunións parroquiais sabería que están a abrir as pistas da concentración.
Finalmente púidolle a curiosidade e decidiu sair explorar. O que non tiña previsto foi que a acompañasen os filliños da Maia, catro cadeliños de apenas un mes con grande afecto e dependencia da súa nanny canina.
Descubrín a grande evasión pasadas un par de horas. Chovera a reo nos días anteriores e as novas pistas estaban enlamadas. Desde o cuarto onde estaba a ler chegábame o eco de laios animais. Calcei as catiuscas, crucei o pasteiro e o rego e cheguei á orixe dos saloucos: dous cadeliños entrampados nunha poza. Collinos nos brazos para lles dar calor contra o meu corpo e voltei a todo correr cara a casa para lles dar un baño quente, preocupada pola sorte do resto da tropa. Alimentados e secos, deixei os resgatados na casa e saín á procura dos outros. Chamando por eles cheguei á Granda. Fidel, á porta da corte, chamou por min:
"Xa sei por qué vés, pero non están aquí. Avisou Teixoeiras que lle apareceran na casa unha cadela e un cadeliño." As Teixoeiras son case a última casa da parroquia, está a uns 2 km. Saín fungando polo coche, a fume de carozo polas pistas, até a granxa onde Cadeliña paseaba como se fose da casa, co canciño enchoupado e acubillado contra a porta da cociña onde non lle deixaran entrar. Chimparon de ledicia ao me ver e escoitar. Cadeliña foi para o maleteiro e o pequecho, envolveito nunha toalla, entre os meus pés. Con todo, a miña preocupación ía en aumento porque seguía a faltar un dos cans, precisamente o máis guapiño que me habían vir buscar ao día seguinte.
A sorte foi que decidín volver pola estrada de Val de Calvos. Ao pé das casas xuntárase un corro de xente. Parei o coche para preguntar polo cadelo e alí estaba o coitado, no medio dos curiosos que se preguntaban quen tería as entrañas tan podres como para abandonar unha criaturiña tan xeitosa. Ao me recoñecer brincou de ledicia e adornoume o pantalón cunhas fermosas pegadas das súas poutas lamacentas. Fixen del outro fardelo nunha toalla seca e por fin voltei a casa xuntar toda a familia que a Cadeliña sementara.

post-post

Non lembraba o noxo que dá Compostela nas mañás de festa, con ouriños e potas polos recantos. Teño por unha vez un par de horas de lecer para observar a grande cantidade de negocios que fecharon no último ano. Chego tarde a Couceiro para mercar A Perspectiva desde a Porta, que non atopei na Feira do Libro de Lugo.

Campaña picheleira

Serei unha repunante, pero tería preferido que no canto de apelar a amolar a Conde Roa, os autores da campaña procurasen concienciar (-se e -nos) das dificuldades que as persoas con mobilidade reducida teñen para levar unha vida normal e autónoma, que inclúe a socialización alén da rede. Pode que o efecto publicitario fose inferior e a recadación menos espectacular, pero sería máis coherente cos fins que debe ter un Centro Social: a constitución dunha comunidade plural e solidaria.

Quen vocea por nós?

Indo no coche facer o meu contributo escoitei na radio galega os comentarios da audiencia a propósito do debate sobre o "Estado da Nación". Unha das intervintes reprochaba a Jorquera a súa morna participación, reclamando que el é a voz que representa Galicia nas Cortes estatais. Que eu saiba hai na Cámara oficialmente 23 deputados que prometeron na campaña defender os intereses dos galegos, é curioso que só se lle esixa ese cumprimento a un ou dous deles. Probablemente estamos ante máis un caso de cidadá que vota nun partido de rango estatal con campaña presidencialista pero confía en que sexan os nacionalistas quen acheguen as demandas reais do país.

Recordatorio dos nosos teóricos representantes no Congreso:

• por Coruña
• por Lugo
• por Ourense
• por Pontevedra