04/06/2008

felices? o que?

Ser feliz é, no fondo, conformarse. Estomballarse, langranear e runrunear como un gato son actividades pracenteiras pero non enchen a un como o desafío e a superación. O que nos insatisface, e o que facemos para mudalo, é o que nos define como persoas. Aí está o engado do consumismo feroz tentando facer crer que acumulando bens aplacamos esa ansia. A educación debería ser unha mayéutica construtora de individuos que preguntan e procuran respostas. Pero na meirande parte dos casos os propios fillos son bens de consumo para satisfacer a imaxe que queremos que a sociedade teña de nós. Esquecendo que a manipulación defectuosa da mercaduría anula a garantía de devolución.

2 comentários:

X disse...

O seu post está cheo de verdades coma puños.

Sarunas Marciulionis disse...

Aicesta es la granda-maire? Vòli dire aquela de la fotò.

Cresi que totas doás causas son compatiblas. De còps qu'i a es agradable tampar los uèlhs e imaginar de petitas causas polidas, açò a pas res a veire amb aver projectes, pichons o grands. Ieu, personalament, preferissi fòrça de pichonets aital e pas un de gròs.

La prima es arrivada
e la majofa es aimada
car a besonh de caminar
amb son amor sus la Plana
trapar sas vacanças
e gaudir de la natura mairala.

(Clementina Solinhac)