Chantos na chaira

Trucos de patchwork

2012-01-09T00:02:00.006+01:00

Vai ser a miña actividade de relax no que queda de inverno.

Tráfico de libros

2011-12-30T13:12:00.002+01:00

Non vexo habitualmente programas de "humor" (nin a tele, polo xeral) e descoñecía esta reportaxe en que, como bookcrosser,sentínme identificada:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=0q6NwqGl4ZQ

Autoedición

2011-11-24T15:35:00.002+01:00

Ándolles ás voltas co tema editorial. Disque aumenta a autoedición, con resultados varios. Xa hai tempo saíra un artigo con este propósito en 20minutos, no que mencionaban os portais de lulu e bubok. Onte saiu en El Progreso un artigo sobre meubook.

Preparando o Lima

2011-10-28T21:37:00.002+01:00

En Decembro seguiremos o Lima.

En Viana do Castelo hai mercado en venres. Supoño que faremos de Ponte do Lima a nosa base de operacións, malia que cheguemos tarde para o Festival de Jardins. Sempre nos quedará a paisaxe natural protexida.

Preparando a Garrotxa

2011-10-28T20:42:00.004+01:00

Para a próxima primavera, toca a Garrotxa.

Que pracer camiñar por este espazo volcánico da Rede Natura 2000! O centro da comarca é a vila de Olot, pero téñolle especialmente ganas a Castellfullit de la Roca e á súa contorna.

Entre hortas e portas

2011-06-05T13:59:00.003+01:00

Podería facer un cento de citas sabichonas para introducir este artigo. O caso é comentar a miña admiración e agradecemento pola obra primeiro cibernáutica e agora por fin impresa en papel de Xosé Manuel González, "Entre hortas e portas". Antonte foi presentada con grande éxito de público na Galería Sargadelos de Lugo.
María atesouraba no corazón a memoria do seu fillo (cita bíblica sabichona nº1). Hai xente con ese don, como a miña tía Fini. Con reminiscencias indelebles de xentes e feitos, que non tesauriza nin agocha baixo o colchón, senón que comparte e multiplica. No mundo fantástico de "Temblor", Rosa Montero imaxina un sistema baseado no culto do Cristal e na transmisión dos recordos dunha xeración a outra.
Xosé Manuel González achéganos unha "lembranza e efusión lucense". Atesoura, comparte, transmite o pulso vital dese grande e antigo organismo que é a cidade de Lugo, a través dos seus barrios e os seus habitantes.

Lois

2011-05-17T14:53:00.002+01:00

Atopeino primeiro nos seus poemas. Cando me refuxiei na veciñanza dos caladiños, na casa familiar de Xunto á Igrexa, Poesía última de amor e enfermidade debeu ser un dos primeiros libros que collín emprestados na biblioteca pública municipal.

Alta cociña do alto imperio

2011-04-11T10:32:00.004+01:00

Outra das miñas aficións de maruxa é a cociña: chámanme máis os escaparates de bazares e ferraxerías que os de roupa. O meu próximo "xoguete" vai ser unha máquina de pasta.

Gústame experimentar cos sabores e as texturas. Non desboto xogar un pouco a mesturar as cazolas pola miña outra afición, a historia, por exemplo reproducindo receitas de hai 2000 anos.

Algúns dos ingredientes proceden da miña horta, que axiña hei complementar con novas plantiñas mercadas na rede.

Labouras

2011-03-15T13:40:00.009+01:00

Dacabalo do vento, do mar á chaira, este inverno estivo ben movido. Pasar semanas enteiras de enfermeira ponme a ansiedade polas nubes, menos mal que son maruxa abondo para entreter as mans con calceta.

Pero antes da primavera chegar (úlese no ar), hai que controlar as andanadas de silveiras contra o muro do fondo, aí onde o enorme carballo pousa as pólas mais pesadas. Para a miña alegría descubrín que cada vez hai máis madreselvas: xa avento os seráns de verán perfumados a conciencia.

Lectores

2011-03-14T00:55:00.005+01:00

50 libros lidos ao ano poden ou non constituír un reto; a estas alturas non me sorprende que haxa excépticos. Cando o vicio che ven da infancia é difícil de resistir. "Cuando haces pop no hay stop", sigo a pasar noites en vela cando a historia engancha. "Guerra e Paz" lino aos dez anos por desafío da bibliotecaria escolar, desbordada polas miñas demandas de máis e máis páxinas. De certo que son moi irregular: podo pasar semanas sen un libro e despois tirarme varios días de maratón lectora. Probablemente o meu principal límite sexa o económico: procuro mercar menos libros que os que leo; afortunadamente existen as bibliotecas e o bookcrossing. E o que máis me gusta dos lectores é compartir as nosas diferentes experiencias. Mesmo entre frikis da historia ou da mitoloxía.

As miñas lecturas.

Twittear, bloggear ou que?

2011-03-13T21:14:00.002+01:00

Xa non sei onde actualizar. Demasiadas posibilidades de publicación.

Un caixón de xastre, un caixón desastre... A. sempre rosma pola miña falta de orde. Supoñamos que este é o espazo axeitado para almacenar desbarres. Debo ser unha das últimas persoas do estado en admirar a retranca do heroe mediático de ferrolterra, Alfonso-Alfonso Tellado, de quen as intervencións no programa de Buenafuente bateron récords no Youtube.

http://www.youtube.com/watch?v=U-RtwfkFLZA&feature=player_embedded#at=14

http://www.youtube.com/watch?v=qVsM1KKXbLo&feature=player_embedded#at=351

http://www.youtube.com/watch?v=Lg0265e8bvY&NR=1

Outra despedida

2010-07-26T00:30:00.004+01:00

Adiós Chuza!, adiós fontes,
adiós Chíos e Fedello,
adiós foto do meu ollo,
non sei cando nos veremos!

(Para a porra de Orsinia, o último en postear no fedello foi Ghanito),

Marcos, volta sempre!

2010-05-27T16:17:00.001+01:00

Non é posible despedirse dalgo que forma parte de ti, que foi libado, absorbido e asimilado. Marcos e a súa solaina seguirán a dar colleitas saborosas e abundantes ao longo de moitos anos, a través do saber e do saber estar que nos trasmitiu aos que guichamos entre a parra, pispando algún grolo coa anuencia do adegueiro. Mil vendimas máis para a cultura galega.
http://asuvasnasolaina.blogspot.com/2010/05/un-lostrego-por-marcos-valcarcel.html

Facebook non, para que?

2010-03-23T15:12:00.002+01:00

Por moito que me spameen "amigos", resístome a ter un perfil en Facebook. Unha escravitude social máis: saír certos días, a certos locais, cun estilo de música determinado e consumicións recoñecidas. Non me gusta trasnoitar, as conversas afogadas en whisky de garrafón contra chunga-chunga a 100 decibelios son tempo perdido. Relacionarse, si: pero eu decido como, cando e con quen.
A rivalidade polo máximo número de amigos declarados en Facebook lémbrame a ansiedade dos meus veciños do rural por ter un enterro multitudinario, como indicador do prestixio persoal acadado. Hai certa perversión en procurar xente do pasado da que se perdeu o contacto: na vida, como na memoria, temos que filtrar e facer limpeza.
Algún día hei desenvolver este tema algo máis. Polo de hoxe, vai como vai. Partiu!

E algúns din que a poesía non é eterna...

2010-01-14T19:51:00.003+01:00

SALA X

Había unha protesta de estudiantes de Humanidades,
discriminados nos novos plans educativos.
O porteiro coxo da Sala X do meu barrio
tamén se laiaba da escasa clientela ante os reclamos
pornográficos.
Isto, amigo, é o declive dos xéneros clásicos.

Manuel RIVAS: "Ningún cisne", 1989

A vergoña de Richelieu

2010-01-12T19:18:00.003+01:00

Despregamos o mapa turístico para deseñar o itinerario de mañá. Un debuxiño atrae a mirada de N. "A catedral de Luçon é gótica?" As súas veas de canteiro latexan aceleradamente. A anfitrioa fica pampa, sen saber responder. "Averiguarémolo."

A primeira hora (máis ben a segunda, porque P. tivo que volver á casa polo abrigo que deixara pendurado na súa funda) saímos pola costa na procura da miña teima, os pantaláns de pesca que lembraba da miña infancia. Non demos con eles senón cos produtores de ostra traballando a tope para encher as últimas bourriches con destino ás enchentes de Noiteboa. A paisaxe atlántica francesa é chá, chá, como só o poden ser os territorios submerxidos moitos milenios. As aldeas distínguense a kilómetros polas frechas dos seus campanarios. O da catedral de Luçon é especialmente alto.

"Parece gótico" afirma N. Concordo con reservas. O lateral da igrexa é románico, a fachada barroca. O campanario, decididamente, ten que ser posterior. "Neogótico!" A N. tanto lle ten. Xa está a fotografar como un xaponés ansioso todos os detalles, mentres os demais entramos. Vidreiras de todas as épocas nas ventás góticas orixinais, altar barroco como o púlpito desprazado onde predicou Richelieu, daquela apenas bispo. "Tamén hai claustro!" Creo que foi A. a primeira en ir cara alí. Ao chegarmos canda ela ficamos estarrecidos. As devotas armaron un belén a tamaño natural: baixo as oxivas, vestidos de cores rechamantes están a nos sorrir un grupo de manequíns oitenteiros.

Mito y realidad

2009-11-25T17:59:00.002+01:00

Recientes investigaciones han puesto en claro las estructuras míticas de las imágenes y los comportamientos impuestos a las colectividades por la vía de los mass-media. (...)
Se ha insistido menos en lo que llamarían los mitos de la élite, especialmente los que cristalizan en torno a la creación artística y su repercusión cultural y social. Precisemos de antemano que estos mitos han logrado imponerse fuera de los círcuos cerrados de los iniciados merced sobre todo al complejo de inferioridad del público y de los procedimientos artísticos oficiales. La incomprensión agresiva del público, de los críticos y de las representaciones oficiales del arte hacia un Rimbaud o un Van Gogh, las consecuencias desastrosas que tuvo, sobre todo para los coleccionistas y los museos, la indiferencia hacia los movimientos innovadores, han constituido duras lecciones tanto para los críticos y el público como para los comerciantes de cuadros, las administraciones de los museos y los coleccionistas. Hoy, su único miedo es no ser lo suficientemente avanzados, el no adivinar a tiempo el genio de una obra a primera vista ininteligible. Jamás quizá en la historia de un artista ha sido tan cierto como hoy que cuanto más audaz, iconoclasta, absurdo e inaccesible sea, tanto más se reconocerá su valía, se le mimará, se le idolatrará. (...) Tan sólo importa una cosa: no correr el riesgo de tener que confesar un día que no se ha comprendido la importancoa de una nueva experiencia artística.
Acerca de esta mitología de las élites modernas, nos limitaremos a dos observaciones. Señalemos primero la función redentora de la "dificultad", tal como se encuentra especialmente en las obras de arte moderno. Si la élite se apasiona por Finnegan's Wake, por la música atonal o por la chafarrinada pictórica, es también porque tales obras representan mundos cerrados, universos herméticos donde no se penetra más que al precio de enormes dificultades arcaicas y tradicionales. Se tiene, por una parte, la sensación de una "iniciación", casi desaparecida del mundo moderno; por otra, se hace gala ante los ojos de los "otros", de la "masa", de pertenecer a una minoría secreta; no ya a una "aristocracia" (las élites modernas se inclinan hacia la izquierda), sino a una gnosis, que tiene el mérito de ser a la vez espiritual y secular, y se opone tanto a los valores oficiales como a las Iglesias tradicionales. Mediante el culto de la originalidad extravagante, de la dificultad, de la incomprensibilidad, las élites señalan su despeo del universo banal de sus padres, rebelándose contra ciertas filosofías contemporáneas de la desesperación.

Mircea ELIADE, "Mito y realidad"

Arte contemporánea

2009-11-11T17:51:00.004+01:00

Non se quere entender a cultura. Nunha economía liberal onde o individuo está cada vez máis só, ten sentido falar de cultura? É cultura a Cidade da ídem? É cultura un ciclo de poesía en vivo? Son cultura as instalacións vangardistas, ou un timo? Nas redes sociais galegas e no blogomillo en particular, hai máis dun khmer vermello que non distingue snobs, culturetas, establishment... e verdadeiros artistas. Onde está a liña?
Haberá que volver ás orixes das nosas primeiras aulas de lingua e reflexionar sobre a comunicación, canle, código, emisor, receptor, e todos eses conceptos enferruxados e esquecidos. Unha obra de arte, teña a forma que teña, é unha mensaxe. É unha composición que un autor constrúe para provocar no seu público unha reacción. Para que corra un mínimo entendemento entre uns e outros hai que recorrer a elementos que poidan ter un significado común. Unha rea de prumas de pita pode dicir moito. Tanto como un cadro festivo de Brueghel. Sobre todo se quedou o poleiro aberto e o raposo anda perto.

Este vaise i aquel vaise...

2009-11-06T15:10:00.002+01:00

... e todos, todos se van.

Uns políticos por outros, e a casa por barrer.

Os satélites de Feijoo _pijos urbanos de medio pelo, chámaos Pereiro_ lo único que pretenden es dar un buen servicio a los poderes de siempre y causar buena impresión fuera. Así que cuando hay que tomar decisiones de calado estratégico, como sobre las cajas, primero se intenta allanar el camino a lo que mandan de Madrid y cuando se advierte el abismo que eso supondría, no se estudia lo que habría que hacer, sino cómo quedar menos mal, a costa de los más débiles y con el menor coste general posible.

O caso é que uns queren un postiño en Madrid e farán o que sexa. Como se hai que vender ou regalar empresas lácteas, concesións eólicas, piscifactorías. E agora andan a voltas coas fusións das caixas. En Catalunya e Valencia os poderes públicos están a actuar. En Galicia a opinión pública está pola grande fusión galega. Os poderes públicos e privados, non: prefiren alianzas suprarrexionais que poñan o control das caixas en mans dos partidos estatais desde Madrid.

Culturgal, onde vas?

2009-09-24T17:16:00.003+01:00

Outra desfeita. Non haberá Culturgal 09 na Coruña. A AGE proponse organizar de forma autónoma o do 2010. Brétemas fala de, cando menos, un par de días de campaña intensa na época consumista pre-nadal. Feijoo quere levalo para a Cidade da Cultura.

Para unha vez que se conseguira visibilizar o que se fai na Galiza, en galego...

Música galega, pechada por reformas

2009-06-12T12:52:00.003+01:00

Reglas e trampas

2009-06-02T17:21:00.002+01:00

O Sin-Chan é un rapaz de 5 anos que se imita moito ao seu homónimo, un debuxo animado xaponés. Espelido e retranqueiro. Foi até pouco fillo único, e grande afeizoado á Play, á Game e á Wii.
Cando vén de visita gosta de xogar ao xadrez. Ao seu xeito, claro. Escolle unha cor, determina os movementos das figuras segundo o seu interese, de manera que el decote me coma fichas pero eu nunca lle poida atacar as del. Invariábel e inevitabelmente, gaña el. Sempre.
No Estado Español asentáronse no poder en alternancia dous partidos que se din antagónicos pero que no fondo defenden o mesmo sistema político e económico. Pactan normas de xogo que obrigan a todos menos a eles. Disque acordaron que nunca se habían empregar as pensións, o paro e o terrorismo como arma para a captación de votos. Tamén só poderían xogar os que rexeitasen a violencia. A violencia significa cualquer forma de opinión que non sexa a deles.
Nesta altura están a lle pedir aos nosos gandeiros, aos nosos prexubilados de estaleiros e aos parados da construción que confíen neles para resolver en Europa os nosos problemas. E aínda hai quen soña coa posibilidade de gañarmos algo no xogo.

Sementeira

2009-05-24T14:37:00.000+01:00

Cadeliña ten seis anos e segue a ser Cadeliña, cariñosa e maternal con todos agás cos gatos aos que lles ten pánico. Todas as roldadas de cans e nenos da familia pasaron polos seus amantes coidados.
O que a ten alterada nas últimas semanas é o bruar dunhas máquinas roendo no monte de Ramil onde habitualmente lle foxen os corzos na fraga impenetrábel. Se acodise as reunións parroquiais sabería que están a abrir as pistas da concentración.
Finalmente púidolle a curiosidade e decidiu sair explorar. O que non tiña previsto foi que a acompañasen os filliños da Maia, catro cadeliños de apenas un mes con grande afecto e dependencia da súa nanny canina.
Descubrín a grande evasión pasadas un par de horas. Chovera a reo nos días anteriores e as novas pistas estaban enlamadas. Desde o cuarto onde estaba a ler chegábame o eco de laios animais. Calcei as catiuscas, crucei o pasteiro e o rego e cheguei á orixe dos saloucos: dous cadeliños entrampados nunha poza. Collinos nos brazos para lles dar calor contra o meu corpo e voltei a todo correr cara a casa para lles dar un baño quente, preocupada pola sorte do resto da tropa. Alimentados e secos, deixei os resgatados na casa e saín á procura dos outros. Chamando por eles cheguei á Granda. Fidel, á porta da corte, chamou por min:
"Xa sei por qué vés, pero non están aquí. Avisou Teixoeiras que lle apareceran na casa unha cadela e un cadeliño." As Teixoeiras son case a última casa da parroquia, está a uns 2 km. Saín fungando polo coche, a fume de carozo polas pistas, até a granxa onde Cadeliña paseaba como se fose da casa, co canciño enchoupado e acubillado contra a porta da cociña onde non lle deixaran entrar. Chimparon de ledicia ao me ver e escoitar. Cadeliña foi para o maleteiro e o pequecho, envolveito nunha toalla, entre os meus pés. Con todo, a miña preocupación ía en aumento porque seguía a faltar un dos cans, precisamente o máis guapiño que me habían vir buscar ao día seguinte.
A sorte foi que decidín volver pola estrada de Val de Calvos. Ao pé das casas xuntárase un corro de xente. Parei o coche para preguntar polo cadelo e alí estaba o coitado, no medio dos curiosos que se preguntaban quen tería as entrañas tan podres como para abandonar unha criaturiña tan xeitosa. Ao me recoñecer brincou de ledicia e adornoume o pantalón cunhas fermosas pegadas das súas poutas lamacentas. Fixen del outro fardelo nunha toalla seca e por fin voltei a casa xuntar toda a familia que a Cadeliña sementara.

post-post

2009-05-22T14:41:00.002+01:00

Non lembraba o noxo que dá Compostela nas mañás de festa, con ouriños e potas polos recantos. Teño por unha vez un par de horas de lecer para observar a grande cantidade de negocios que fecharon no último ano. Chego tarde a Couceiro para mercar A Perspectiva desde a Porta, que non atopei na Feira do Libro de Lugo.

Campaña picheleira

2009-05-13T14:28:00.006+01:00

Serei unha repunante, pero tería preferido que no canto de apelar a amolar a Conde Roa, os autores da campaña procurasen concienciar (-se e -nos) das dificuldades que as persoas con mobilidade reducida teñen para levar unha vida normal e autónoma, que inclúe a socialización alén da rede. Pode que o efecto publicitario fose inferior e a recadación menos espectacular, pero sería máis coherente cos fins que debe ter un Centro Social: a constitución dunha comunidade plural e solidaria.

Quen vocea por nós?

2009-05-13T13:46:00.004+01:00

Indo no coche facer o meu contributo escoitei na radio galega os comentarios da audiencia a propósito do debate sobre o "Estado da Nación". Unha das intervintes reprochaba a Jorquera a súa morna participación, reclamando que el é a voz que representa Galicia nas Cortes estatais. Que eu saiba hai na Cámara oficialmente 23 deputados que prometeron na campaña defender os intereses dos galegos, é curioso que só se lle esixa ese cumprimento a un ou dous deles. Probablemente estamos ante máis un caso de cidadá que vota nun partido de rango estatal con campaña presidencialista pero confía en que sexan os nacionalistas quen acheguen as demandas reais do país.

Recordatorio dos nosos teóricos representantes no Congreso:

por Coruña
por Lugo
por Ourense
por Pontevedra

Posts atrasados

2009-05-11T17:51:00.002+01:00

Débolle a este blog unha morea de comentarios, que quedaron entre a neurona e os dedos, nalgunha parte apalancados.
Xurdiron e morreron nos centos de horas que pasei conducindo, país-nación-Galiza arriba e abaixo.
Exemplos abortados:
Cal é o vencello entre a brétema e a poesía? Por que as concentracións de poetas da Costa da Morte e da Chaira?
Cando desaprendemos o valor do esforzo e do traballo colectivo?
Por que non dou baixado o OpenOffice?

E mentres, Mario presenta o libro de Pati, Marcos gaña dous premios nunha noite, e A. case fica no paro.

Promesas ou programas?

2009-02-17T16:29:00.002+01:00

Vía Chíos de Chuza descubro o portal de Mundogaliza que ten en portada os programas e/ou promesas electorais dos partidos que se presentan ás eleccións do 1 de Marzo ao Parlamento de Galicia. (Ben, todos non están: non vexo o da Falanxe, por exemplo. Tampoco é que me interesase).

Campañas

2009-02-13T14:13:00.003+01:00

Estes tempos estamos asediados: campañas bífidas, ridiculistas, presidenciais-autonómicas...
Motivo para ceibar a creatividade dos mellores deseñadores gráficos.
Estes cartaces son obra de Maceirax.

Sementamos torretas...

2009-01-27T23:51:00.002+01:00

... e recollemos tempestades.
3 días sen servizo eléctrico despois, teríame gustado que xurdise nalgures o debate do soterramento das liñas.

2009

2009-01-05T03:04:00.001+01:00

Xa está!
Mais un ano!
Boh... seguro que xa o sabiades...

Mundo universitario (I): opacidade

2008-12-11T13:07:00.004+01:00

Inicio esta nova serie, xa non sobre a docencia senón sobre a relación da Universidade coa sociedade.

Alén dos estudos regrados, esta institución alberga, apoia ou dá soporte a unha grande cantidade de cursos e seminarios das máis diversas temáticas. Cabe preguntarse cal é o obxetivo destes (recadatorio, curricular, de captación de subvencións) cando sistemáticamente se publicitan de xeito aleatorio, errático e ineficiente.

Sendo alumna da USC, hai algúns eventos que se me comunican por correo electrónico. Son os menos. Con ocasión dun espectáculo auspiciado pola propia universidade, adherín a unha lista de correo especial na que me informan dalgunhas actividades culturais do Campus de Lugo. Con todo, aínda hai moitas conferencias, cursos ou seminarios dos que a información me chega a posteriori.

Fala Xosé Manuel González dun muro nas Pedreiras. Se os que en teoría estamos vencellados á universidade somos tan alleos ao que sucede nela, que será do resto da cidadanía, conscientemente apartada do privilexio da información!

Ensino universitario (V) Lexislación

2008-11-21T22:39:00.005+01:00

LOU (Ley Orgánica 6/2001, do 21 de decembro):
http://web.micinn.es/01_Portada/02@Servicios/05-Legislacion/LOU.pdf

Modificación da LOU (Ley Orgánica 4/2007, do 12 de abril):
http://firgoa.usc.es/drupal/files/congreso-ley.pdf

Regulamento de aplicación das anteriores (Real Decreto 1393/2007, do 26 de outubro):
http://firgoa.usc.es/drupal/files/RDordenacion.pdf

ANECA (Agencia Nacional de Evaluación de la Calidad y Acreditación)
http://firgoa.usc.es/drupal/node/39072

Implantación de Graos e Postgraos no SUG:
http://firgoa.usc.es/drupal/node/37732

EEES na web da usc:
http://www.usc.es/eees

Ensino universitario (IV) Re-presentación estudantil

2008-11-21T22:16:00.004+01:00

Sindicatos de estudantes:
http://www.sindicatodeestudiantes.org/

http://www.comitesabertos.org/comites/portada.php

http://www.agir-galiza.org/HTML/principal.php

Relacionadas:
http://www.kaosenlared.net/noticia/que-es-el-plan-bolonia

http://web.micinn.es/
http://universidadcritica.blogspot.com/2007/04/qu-es-el-plan-bolonia.html

Ensino universitario (III) Boloña

2008-11-21T17:07:00.004+01:00

En 1999, en Boloña, os Estados da Unión decidiron a constitución dun Espazo Europeo de Educación Superior (EEES). Este proceso de construción conxunta que deberá finalizar no ano 2010 leva aparellados unha serie de cambios legais e institucionais que se están a debater e concretar. (C+P da info na web da USC). Este chamado Proceso de Boloña debería estar rematado no 2010, porén nin se encetou na meirande parte das carreiras universitarias galegas.
Os líderes estudantís galegos foron entrevistados por galiciae. Do novo modelo de ensino universitario destacan a incompatibilidade dos novos estudos con actividades laborais, o troco de bolsas por créditos bancarios, a necesidade de cursar caros posgraos para acadar unha mínima cualificación profesional. As protestas arrecian, aquí ou aló. O debate segue aberto.
O proceso está a facerse de costas aos alumnos. As autoridades da USC desde o principio negáronse a que houbese representantes estudantís nas comisións para a constitución dos novos graos. No canto de traballar desde o primeiro momento para aproveitar a reforma en prol dun ensino de calidade os centros agardaron até o último segundo para sacar ás presas propostas improvisadas que garantan aos profesores as horas lectivas e remuneracións máis vantaxosas. Unha grande chapuza e un meirande exercicio de irresponsabilidade.

Ensino universitario (II)

2008-11-17T21:29:00.002+01:00

Acho que se me adiantaron nestes comentarios... Porque do que toca falar hoxe é dos profesores que non están onde deben. Unha selección por méritos sobre o papel avaliados por ex-compañeiros non é imparcial nin sempre dá bó resultado. O regulamento da USC (Artículo 38 n) en teoría garante aos estudantes o dereito a dispor de sistemas que tendan a flexibilizar a libre elección de profesorado. Eu resgataría algúns mestres con maiúsculas cos que tiven a sorte de aprender en primaria e secundaria para substituir os que nos fan perder o tempo.

Ensino universitario (I)

2008-11-14T14:26:00.003+01:00

Temo que este post sexa o inicio dunha longa serie.
Hoxe vai polo tema idiomático. A calidade de expresión de moitos docentes é penosa. Mesmo no idioma que lles é habitual. Que dicir das outras linguas, tanto locais como estranxeiras! Que centro educativo pode pretender que os seus alumnos acaden capacidades comunicativas das que os profesores carecen?

O decreto do galego no ensino só afecta aos níveis non universitarios. Iso non xustifica o escandaloso atraso da normalización do noso idioma nas nosas 3 universidades públicas. Xa hai máis de 2 anos denunciábase a ausencia do galego na UDC. Algo haberá que facer.

Dime de que te gabas...

2008-10-30T22:20:00.002+01:00

... e contareiche de que careces.
Como lectora unha das cousas que me marabilla de internet é a posibilidade de falar de tu a tu cos autores e outros lectores dos libros que me chaman a atención. Ese é, en principio, a idea de blogs como este ou estoutro, coa diferencia de que o autor do primeiro ten un pronto visceral que o cega ante calquera opinión que lle pareza minimamente pexorativa, e o segundo acepta con demasiada humildade críticas que semellan obra dun alumno de galescola.

Lembranzas de Lisboa

2008-10-14T19:26:00.003+01:00

Anda un amigo por aló e pide recomendacións. Que lembranzas! As longas xornadas na BTL, precedidas por carreiras de exploración aproveitando o abono dos Carris, reptando por costas imposíbeis cun cargamento de polisóns que enganchaban o tranvía ao saíren da escola. Para ir á FIL pasaba por baixo da Ponte do 25 de Abril e a liña remataba en Belém.
As visitas románticas á Estufa Fría e o Museu do Azulejo. O fermoso claustro que sempre pillei en obras: disque hai achados romanos de grande valor, eu sempre ficaba admirada pola tumba gótica dunha rapaza representada cun libro aberto, enfrascada na súa lectura e allea aos seus cadeliños que xogan coas cabezas decapitadas duns pitos que o seu señor pai andará a comer.

E un solpor desde Graça...

O recordo máis fondo, o bacallau á Alentejana compartido coa Condesa Dona Teresa, señora andaluza do Pazo de Vilabade.

Nova liorta literaria: o Premio González Garcés

2008-10-07T00:06:00.002+01:00

Part I: un xurado imparcial (Manuel Álvarez Torneiro, Manuel Fernández Álvarez, Remedios Fernández, Gonzalo Navaza e Luz Pozo Garza, co presidente da Deputación como secretario sen voto, Salvador Fernández Moreda) premia a obra "Construcións", de Eduardo Estévez, e outorga un accésit a "Cabalos do Alén", de Xabier Lama. http://www.vieiros.com/nova/66788/eduardo-estevez-gana-o-gonzalez-garces-de-poesia
Part II: Lama impugna a decisión do xurado, baseándose en que Estévez xa fixera públicos algúns dos seus poemas nun blog, polo que se incumplen segundo el os requisitos de obra inédita e a garantía de anonimato.
Part III: malia as alegacións de Estévez: un blog non é un libro, os poemas non apareceron na súa forma final, os defectos de forma deberían ter sidos en conta antes da decisión do xurado e non despois... o xurado bótase atrás na súa decisión.
http://www.vieiros.com/nova/69153/retiranlle-o-gonzalez-garces-a-eduardo-estevez

Part IV: xa a temos montada!
http://www.vieiros.com/nova/69173/un-blog-e-un-libro-abrese-o-debate
e ademais:
http://oportodosescravos.blogspot.com/2008/09/eduardo-e-repblica-das-letras.html

Definitivamente, vivo!

2008-10-03T13:52:00.000+01:00

Vivir é pasar mes e medio sen folgos, sen durmir, sen respirar, traballando de lúa a lúa, sen tempo a ser persoa, a relacionarse... e chegar a casa, enchufar o trebello este e que chovan os amigos interesándose por ti. Deus, como vos quero a todos!

Porra das autonómicas

2008-09-22T10:58:00.016+01:00

De Eurovisión xa non fai graza nin o especáculo. O seu único interese está en apostar polos votos que as relacións de amizade/conveniencia condicionan entre os países.
Ás vindeiras eleccións autonómicas pásalles algo similar. Iniciemos a porra dos medios (as cifras correspóndense a escanos do PP, PSOE e BNG no parlamentiño, segundo cada enquisa). A composición actual é 37-25-13.
FDV, 20/08/08: 33-27-15
LVG, 14/09/08: 35-26-14
LRZ, 22/09/08: 36-24-15

edito para engadir:
GZnacion, 03/10/08: 31/33-27/29-16/17
ANT, 12/12/08: 20,9%-24,4%-12,3%
LRZ, 18/01/09: 35/37-24/25-14/15
Xornal, 18/01/09: 33/34-25/26-16
a3, 21/01/09: 35/36-26/27-13
LVG, 25/01/09: 35-26-14
LRG, 01/02/09: 37/38-25/26-11/13
Público, 02/02/09: 35/36-25/26-13/15
Xornal, 08/02/09: 34/35-24/25-16
.pdf do CIF, 12/02/09: 35/36-27-12/13
Ser, 12/02/09: 34/36-25/27-14
Xornal, 15/02/09: 35-24-16
LRZ, 16/02/09: 35/37-24/26-14

e porras nos comentarios, chíos e wiki de Chuza!

E non podo evitar engadir estoutra imaxe, xenial creación do amigo Maceirax:

Festivaleiros

2008-09-16T09:35:00.002+01:00

Remata o verán e botas a vista atrás... e pensas en programar o próximo.
Ser festivaleiro non é ir simplemente a pasalo ben e dar imaxe de país. É facer que os que están contigo tamén disfruten da música, das noites á imprevisíbel intemperie galega, e da boa compaña. Ser xeneroso coa alegría de vivir. Por iso o meu voto foi este.

Pajón
Komunikando.net - 16-Set-2008

Malla revisited

2008-08-22T18:25:00.007+01:00

Hai un ano era a VIIª edición, o vindeiro domingo 24 será a VIIIª! Pó, suor, centos de veciños a falar dos tempos aqueles, e unha papatoria das de toda a vida, das de sempre, das que non se perden, á sombra dos castiñeiros que bordean a "aira" municipal. E sobre todo, xente ilusionada traballando a facer país.

P.D. E non creades aos de LVG que a anunciaban para a semana pasada, simplemente é que non saben ler un cartaz. O día 9 segamos e medeiramos, o 17 erixiuse a meda e pola noite asistimos á representación de "Pan", unha obra que Voltaedalle está a levar por todo o país.

Ler (2ª parte)

2008-07-09T19:28:00.004+01:00

Xa non é só o contido -que tamén. Que pouca preocupación pola lingua se detecta en certos textos e autores! Cabería pensar que quen vai confiar ao prelo (e á crítica dun elevado número de lectores) unha obra con pretensións de calidade, ten un mínimo interese por expresarse do mellor xeito posíbel. Isto non debería orixinar debate ningún. A que creto pode senón aspirar un escritor? Debe ser mestre das súas palabras como se lle imaxina mestre das súas historias, non é? Aí é onde demostra o seu respecto polo idioma que o fai ser quen é, e polos futuros receptores da súa mensaxe.

Ler

2008-06-19T13:42:00.005+01:00

Para escribir xa están os outros, os que cren que teñen algo que dicir, para que os queiran, á procura do tempo perdido, por acadar prestixio literario, para ser un éxito de vendas, por convición política e transformadora... Os escritores choran polo seu recoñecemento. E os lectores?
Nunha entrevista Constantino Bértolo di: "... entiendo que la literatura, por ser discurso público, contiene como elemento constituyente un pacto de responsabilidad entre el autor que hace públicas sus palabras y esa comunidad que es la depositaria de las palabras colectivas. Sucede sin embargo que en el actual sistema social y con las concretas relaciones sociales que le son propias, ese pacto de responsabilidades ha devenido en simple pacto mercantil que el precio resume: yo pago, tu compras, traduciendo a un aparente juego entre pronombres personales toda una estructura social, la capitalista en nuestro caso, que condiciona el contenido real de ese mercado y de ese yo y de ese tú que sin embargo se viven como libres. En este escenario solo cabe decir que se escribe para ese mercado en el que los editores detentan, a través de sus medios de producción, la capacidad para decidir que discursos privados pasaran a discursos públicos y cuales no."

"Literature is the art of writing something that will be read twice; journalism what will be grasped at once" dixera o crítico e editor Cyril Connolly.

Son unha lectora pobre e libre. Só merco libros que xa lin unha vez e que quero volver ler: ou sexa, literatura. Os que non sempre gañan concursos nin están nas bibliotecas. Nutrídeme!

Gatiños

2008-06-12T11:38:00.003+01:00

A primaveira na Chaira é fertilidade a esgalla. Este ano trouxo estas 5 marabillas para as que teño que buscar casas de acollida desde agora mesmo. Voluntarios?

Mulleres de carne e letras

2008-06-06T00:10:00.002+01:00

O blog de Caneiro e a súa Bovary fanme lembrar á que para min foi máis impactante (alén que un século máis vella) Princesse de Clèves e a elaborada personaxe con conflito razón-emoción-imaxe pública. E así como quen non quere a cousa chego a este comentario de Estíbaliz Espinosa con quen estou en desacordo porque non teño curiosidade por lle poñer cara aos autores dos textos que leo, escriban en soporte papel ou cibernético. Unha das grandes eivas de foros e blogs é a frecuente tentación de identificar e acribillar aos contertulios en lugar de se concentrar nas ideas.

Lavados do mar

2008-06-05T12:22:00.006+01:00

Chuza! só recolle a puntiña do iceberg:
non-e-bo-dar-axudas-ao-sector-e-ainda-asi-o-estamos-facendo
bruxelas-declara-ilegais-as-axudas-que-francia-destinou-as-suas-empresas-pesqueiras-para-compensar-os-prezos-do-gasoil
milheiros-de-pescadores-protestam-em-madrid-para-exigir-medidas-contra-a-suba-dos-precos-do-gasoleo
o-berbes-bate-records-de-vendas-un-luns-pese-ao-paro-da-flota
os-pescadores-advirten-que-a-partir-do-16-de-xuno-non-habra-comercializacion-de-peixe-en-todo-o-pais
a-frota-protesta-en-ribeira

Sendo do interior e pouco coñecedora da economía do mar, só me queda preguntarme con desconfianza se a suba do petróleo vai servir de pretexto para unha reconversión brutal da pesca para maior beneficio dos armadores. Como cando despois do 11-S todas as compañías aéreas aproveitaron para largar persoal coa desculpa (falsa) de que baixara o número de pasaxeiros. Está claro que a prensa presiona aos políticos para ceder á chantaxe.

felices? o que?

2008-06-04T16:40:00.004+01:00

Ser feliz é, no fondo, conformarse. Estomballarse, langranear e runrunear como un gato son actividades pracenteiras pero non enchen a un como o desafío e a superación. O que nos insatisface, e o que facemos para mudalo, é o que nos define como persoas. Aí está o engado do consumismo feroz tentando facer crer que acumulando bens aplacamos esa ansia. A educación debería ser unha mayéutica construtora de individuos que preguntan e procuran respostas. Pero na meirande parte dos casos os propios fillos son bens de consumo para satisfacer a imaxe que queremos que a sociedade teña de nós. Esquecendo que a manipulación defectuosa da mercaduría anula a garantía de devolución.

Lingua acó e acolá

2008-05-20T16:00:00.005+01:00

Na semana das Letras (Galegas, enténdase) hai quen redixe voluntariosos manifestos, algún escéptico que os critica, a anécdota simpática, o lamento anti-musealización institucional, a opinión práctica... unha supermanifa...

Normalizar unha lingua consiste en facer do seu uso algo habitual, natural, cotiá. Nin unha expresión de rebeldía nin unha homenaxe patriótica. Unha ferramenta de comunicación. E iso esixe un esforzo constante por mellorar o dominio que temos dela, día a día. Con sorte, como no meu caso, cun profesor particular de galego correcto.

Sigo guerrilleira

2008-05-09T17:36:00.006+01:00

Será cousa da primavera, que me altera...

Un poeta namorou, e para outro
cortou a branca rosa que el amaba.

Puidolle dar raíces para ela
medrar esplendorosa na súa casa.
Puido darlle unhas ás para que voase
lonxe de quen a libertara.

Deixou que a pobre rosa esmorecese
na pútrida auga presa nunha xarra.

Gloria ao xenio do poeta!

Desbarres blogueiros

2008-05-07T14:08:00.007+01:00

A palla mental orixinal é de tipo esencialista, procede do debate portuario (2ª entrega) sobre a utilidade dos blogs. Non creo na potencialidade dos blogs, nin da literatura, nin de ningunha forma de arte, como transformadores da sociedade. En calquer caso, poderán contribuir na conmoción dalgúns individuos, moi poucos, capaces de superar a barreira do 28%.

A palla mental derivada é existencialista e relacionada coa miña visión de internet, da vida, como unha infinda rede de opcións que nos levan a pasar por uns avatares ou outros e a facer de nós o que somos. Como naqueles libros de aventuras múltiples a elexir.

Liberdade

2008-04-17T21:24:00.003+01:00

O único camiño para a dignidade humana é a liberdade, entendes? Por iso debes combater a vertixe, por unha razón de autonomía persoal. A enfermidade procura destruir a túa propia soberanía. Facerte dependente do medo. Non o esquezas. Ti es o único que pode extirpar esa pedra negra da vertixe. Se puidese, eu mesma cha arrincaría cos meus propios dedos do lugar onde estivese. Non che estou pedindo demasiado, só que loites con todas as túas forzas. Cada un dos teus movementos -os teus acenos, os teus pasos adiante, as túas olladas- debe ser un combate.
Sechu Sende, "Orixe"

Xenial Samuel Langhorne Clemens

2008-04-09T00:08:00.002+01:00

"Substitute damn every time you're inclined to write very; your editor will delete it and the writing will be just as it should be."

Mark Twain

Mágoa

2008-04-08T02:57:00.002+01:00

Hai persoas que sofren e que usan a crueldade como autodefensa.

2008-04-02T23:38:00.004+01:00

A nosa identidade é pedra. A de Lourixe é lousa verde, de interese internacional.

Cultos e crenzas

2008-03-28T11:31:00.004+01:00

Meu pai tiña profundas conviccións relixiosas (e políticas, e profesionais, e...)
Tivo dous funerais: o cristián, na Chaira, e o católico, en Compostela. Nada que ver un có outro. Fora unha discusión que tiveramos máis dunha vez. Amor e redención fronte a sacrificio e resignación. Humanismo fronte a liturxia.

(Grazas aos amigos do Clube Deportivo Fontiñas pola homenaxe fotográfica.)

Loito

2008-03-24T10:43:00.005+01:00

O meu pai morreu o venres, no bus que o levaba ao aeroporto de Lavacolla para marchar de vacacións coa muller que amaba. Tiña un sopro* no corazón e sabía que cando se fose sería así, sen avisar. Pero non contaba con que fose tan cedo, cando estaba a refacer a súa vida: levaba un ano prexubilado, hai menos dun mes que mercara coche e estaba facendo obras na casa da aldea. Aínda está sen desempaquetar a lavadora nova que lle trouxeron o martes.

*Edito: por corrección científica a dolencia chámase bradicardia

Proxecto identidade

2008-03-12T10:33:00.004+01:00

Xa está publicitado na editora e á venda en Blurb. Proximamente, descarga gratuita na Regueifaplataforma.

Agasallos

2008-03-11T16:44:00.005+01:00

Outro meme blogomilleiro: os peores agasallos que nos teñan feito. Nace nunha illa de esperanza de liberdade, pasa por un taboleiro de colorada soberana, e finca na chaira procurando as miñas aletargadas neuronas.
Remexendo as lembranzas, vexo na obriga de confesar (vaia feminista estou feita!) que os peores crimes -en termos de agasallos- proceden das femias da parentela. A avó que teimaba en tecer enooooormes xerseis (duros de vez: aínda uso algún, dándolle varias voltas ás mangas, para pasear polo monte asustando aos cochos). Ou, moito peor (porque é unha maré que non cesa): os libros de autoaxuda, procedentes das novas xeracións. Menos mal que está o bookcrossing para lles procurar un destino mellor que o meu desprezo.
Seguro que o demo da quántica, o señor das tertulias culturetas e a miña froita dóce tamén poden partillar experiencias estarrecedoras...

Flor de Pexego

2008-03-04T21:04:00.002+01:00

Flor de pexego, alma delicada.
Chegaron as cigoñas.

Cambio climático.

Vai nevar.

Galiza non se vende

2008-02-19T16:58:00.001+01:00

Xa están aíiiii...

2008-02-19T02:09:00.003+01:00

Quen vai ser? As eleccións estatais. Teoricamente aínda non comezou a campaña pero cada vez se publican máis enquisas e quinielas de resultados. Detéctase certa expectación no ár por se "os nosos" aumentarán máis ou menos que "os outros", por se gañarán "os maos" ou os "menos maos".
Pero... realmente o resultado dos comicios vai mudar algo da nosa realidade social? Seremos máis libres, máis felices, máis seguros, mellor servidos, con uns que con outros? De certo que...

Propiedade responsábel

2008-01-10T19:16:00.000+01:00

Sobre a propiedade absoluta é un interesante artigo sobre a filosofía do "todo vale" nesta terriña nosa, e en particular no caso das comunidades de montes.
Fíxome reflexionar sobre a responsabilidade que temos para coas cousas que en teoría posuímos, tanto animadas como inanimadas, sobre a nosa conciencia e preocupación acerca do seu benestar e mantemento. O que fagamos delas pode ser legal e non ser lexítimo. Na miña terra viviron moitas xeracións humanas e animais, é o meu dereito disfrutala e o meu deber conservala para os que veñan despois. Valados, sebes e cancelas non son quen de deter o tempo.

Blogoliteratura

2008-01-04T03:10:00.000+01:00

A popularmente aprezada literatura de cordel (Obras populares, como romances, novelas cortas, comedias, vidas de santos, etc., que se imprimían en pliegos sueltos y para venderlos se solían colgar de unos bramantes puestos horizontalmente en los portales, tiendas y mercados. RAE) rematou deostada e denigrada (L. de cordel: literatura de baixa qualidade. Priberam), ou directamente eliminada pola censura política e relixiosa (agás no Brasil).
E se hoxe o cordel é internet?
Hai moitas formas de literatura popular. Na Galiza tamén se desenvolven as súas variantes virtuais, incentivadas pola competición ou pola publicidade.

Ser, ter, facer

2008-01-02T19:37:00.000+01:00

Ano novo e a vida de sempre. Unha data para facer balance. Do que son, do que teño, do que fago.
Si, son eu: errática, aventureira, acollendo os avatares da vida cun sorriso ou unha gargallada, respeitando as circunstancias. Lembrando de cando en cando cun brillo na mirada os que se foron e os que se irán sen se despediren. Por que non serei máis míope? Maldita intuición, aí estás!

Materia(i)s en galego

2007-12-14T15:00:00.000+01:00

Non é só no ensino obrigatorio e bacharelato. Tamén na Universidade a vontade de traballar na nosa língua se ve limitada polo pretexto de que non existen materiais en galego. O que non hai son ganas de os procurar onde están, ou de confrontar o traballo alleo coa nugalla propia. Só poño un exemplo.

Homenaxe ás Uvas

2007-12-11T01:49:00.000+01:00

En particular, e por referencias, ao cronista X.M. González, estatuaria lucense:
(Edito para poñerlles título:)
1.- Aguilucho/Pombo/Monumento Bimilenario na Praza Santo Domingo
2.- Busto de Xoan Montes nos xardíns de San Roque
3.- Homenaxe a Luis Pimentel na Praza Maior
4.- Estatua de Ánxel Fole detrás do Concello
5.- Ulmeiro recordatorio dos desaparecidos "negrillos" da Praza Maior
6.- Homenaxe aos Pelachos (familia de ficción de El Progreso) na Praza da Constitución
7.- Monumento á República na Praza da Soedade
8.- Monumento á UNICEF na Praza de Ferrol
9.- ? na Praza Santo Domingo
10.- Relevos de escritores na Praza Maior

Luces de bohemia e capital(ismo)

2007-12-10T23:38:00.000+01:00

Desde a miña neo-ruralidade escapei un pouco do candente debate político sobre a iluminación de Nadal nas nosas vilas. Cando o importante é forzar o gasto -individual, familiar e colectivo- os militantes do ben-estar? convidan a adiantar o día e a hora de aumentar a contaminación lumínica, coa idea de alentar as arelas consumistas dos seus veciños. O meu consolo é que cando unha nova estrela divina anuncie a chegada do seu ansiado mesías redentor, estarán demasiado deslumbrados polas bombillas de cores para lle seguir o rastro.
Para min os astros todos do firmamento.

Bookcrossing

2007-12-03T21:51:00.000+01:00

Con ese nome tan foráneo falamos dun intercambio universal de libros. Libros libres, sen dono permanente, que andan a viaxar polo mundo á procura de novos lectores. Recoñécense polo autocolante no que aparece o enderezo da web (www.bookcrossing.com) e o número de rexistro de cada libro, para poder ir seguindo o seu periplo.
Estes días andamos ceibando por Lugo varias ducias de exemplares. Algúns van asinados polos seus propios autores. Se atopas algún, trátao ben, entra na web para decir onde o atopaches e, cando o remates, vólveo deixar en calquer espazo onde o seu próximo lector o poida atopar.
Boa caza!

Novo blogueiro entre murallas

2007-11-24T23:02:00.001+01:00

Xosé Miranda estréase no blogomillo.

(Edito a 29/11/07) Hoxe estaba coma min, entre o público deste evento que chucei.

Galiza non se vende

2007-11-16T11:11:00.000+01:00

Vou engadir un banner a este cutre-blog meu. E un link necesario.
http://galizanonsevende.org/

Persoas, cidadáns ou que?

2007-11-09T12:27:00.000+01:00

Chamámoslle democracia porque parece mais progre. Pero non é tal, uns son mais iguais, mais libres, mais fraternais ca outros. Ten que haber novas como ista para nolo lembrar:

O Tribunal Constitucional devólvelle aos 'sen papeis' o dereito de reunión

Agora que se condena a El Jueves por lesa-maxestade, voume prantexar denunciar ante o mesmo tribunal ao Ministerio do Interior que fai burla do pobo soberano. Nun estado de dereito dotado de altas tecnoloxías, como poden xustificar que haxa que facer colas de varias horas para solicitar unha simples cita para obter unha acreditación de identidade (vulgo DNI)? E nós ainda temos categoría de votantes, qué farán cos que nen ese interese teñen!

Meme vai!

2007-10-31T23:07:00.000+01:00

Xa está Besbelliña poñéndonos deberes de novo!
A min o marrón encasquetoumo Zerovacas.
Para o caso, se o entendín ben, teño que:

describir de que vai o meme este
facer unha listaxe de 8 cousas, as que queira
facer unha listaxe das 8 seguintes víctimas e deixarlles o aviso nos seus blogs

Pois o meme vai de romper os miolos cumplindo con estas condicións.
As miñas 8 cousas importantes:

A vida. Dure o que dure e traia o que traia.
A eterna procura da sabiduría.
A xente que quero e que me quere, que cada vez son mais. Biquiños a todos.
A imaxinación, a fantasía, a capacidade de ilusionarse.
A vontade de superación.
A miña Chaira verde e viva.
Os soños propios e alleos, especialmente os que descubro nos libros.
"Summertime" soando no meu coche nun precioso serán de outono.

Os castigados cos novos "deberes":
Chuceiros das novas xeracións:

Os que sempre nos fan rir:

O problema non é...

2007-10-26T14:42:00.000+01:00

... que haxa demasiados inmigrantes en Europa
O problema tampouco é que haxa tantos africanos arriscando o pelexo por chegar aquí. Ou tantos sudamericanos asumindo condicións laborais próximas da escravitude.
O problema é que os nosos políticos ao amparo dos intereses das grandes potencias (hoxe, bancos e petroleiras, principalmente) colonizaran e descolonizaran o hemisferio Sur dun xeito tal, que os seus poboadores sufren unha miseria e unha desesperación que bordean a loucura. E nen sequer se aveñen a limpar as nosas conciencias coa ínfima caridade do 0,7% do noso PIB.
Como nos habemos escandalizar a estas alturas das consecuencias do noso egoísmo?

De certo, libres?

2007-10-21T11:31:00.000+01:00

A orixe da nova é un exitoso e-book: Pai rico, Pai pobre. A orixe do meu post, este comentario: "Pai Rico, Pai Pobre demonstra que o problema não está entre ser empregado ou empregador, mas entre ter o controle de seu próprio destino ou entregar esse controle alguém." (O subliñado é meu).
Non lin o libro pero é un pensamento recurrente en min: ser mais ou menos libre non ten nada a ver coas posesións e persoas que teñamos ao noso dispor, senón co exercicio de decisión e responsabilidade das nosas vidas.

Sangue

2007-10-16T22:35:00.000+01:00

Non debera ter chegado o sangue ao río. Os Idus de Marzal non lle acaen ao outono. A ameaza xudicial é un recurso excesivo. U-lo sentido do humor? De verdade temos que nos tomar todo tan a serio, comezando por nós mesmos?

Misións Pedagóxicas (suite & fin?)

2007-10-13T12:17:00.000+01:00

Finalmente visitei a exposición, gustoume tanto (contidos e montaxe) que ainda estou a darlle voltas á posibilidade de mercar o catálogo completo (50,00€ e uns 3kg de sabiduría). Levei, iso si, o DVD dun dos documentos, unha reportaxe de Gonzalo Tapia realizada en 2006 para Acacia Films.
Entre as seccións de actividade das Misións (bibliotecas, cinema, etc) intereseime especialmente pola de teatro, onde se fai unha homenaxe ao "noso" Rafael Dieste, con imaxes dunha representación da "Fiestra Valdeira" en Rianxo e sobre todo coa estrea da súa compañía de monicreques que bautizou o "Retablo de Fantoches" en Malpica en 1933.
Na web non dei atopado audios relacionados, no Youtube a única referencia a Dieste é unha representación teatral na Universidade Federal de Santa Catarina (Brasil).

A cuestión é cuestionar

2007-10-04T22:27:00.000+01:00

O pensamento filosófico que mais debeu influir na creación da miña personalidade coido que foi o dun profesor de lingua española en primaria e outro de álxebra na carreira. Aprendéronme a cuestionarme todo o que percebo e tentar detectar diferentes níveis de realidade.
Festas de San Froilán. Un pregón insulso e sen discordancias. Palcos, barracas, feirantes, top-manteiros, adolescentes á procura da súa primeira borracheira, consumismo, consumismo, consumismo. Cántos dos vendedores ambulantes -principalmente africanos- cearán algo quente esta noite e non, mais unha vez, un resto de churros defectuosos? Cántos durmirán ó abeiro dun coche, unha lona, pregando porque non chova?
Con todo, aldeana inxénua, déixome fascinar polos artefactos pirotécnicos desde o meu posto habitual cabo da fonte dos leóns.

Púlpito

2007-10-01T09:26:00.000+01:00

Unha das cousas que mais me botan atrás á hora de pontificar desde este blog é a sensación de impor o meu discurso desde un púlpito que me distancia dos demais. As miñas opinións non valen mais que as dos outros e na realidade estou máis cómoda discutindo con outros esmolantes ás portas do templo do saber .

Misións Pedagóxicas

2007-09-24T15:35:00.000+01:00

Lin na prensa local que se inaugura hoxe en León unha exposición sobre as misións pedagóxicas instauradas en 1931 para achegar a cultura aos mais desfavorecidos, especialmente nas zonas rurais. Quen sabe quen aprendería mais, os paisanos da montaña ou os intelectuais urbanitas que tanto ignoraban da realidade do seu propio país. Xa vos contarei o que me parezan os contidos.

Por qué?

2007-09-15T20:12:00.000+01:00

Por qué abrín un blog?
Dame moita preguiza escribir, prefiro ler. Cen, mil veces.
A única vantaxe é o pretexto que me da para axexar e comentar en blogs alleos. Só por iso, vale a pena o "sacrificio" duns minutiños ao mes. Seguídeme alimentando, por favor. Preciso de vos ler.

O noso trigo, a nosa meda, a nosa malla

2007-08-23T17:58:00.000+01:00

O próximo domingo 26 de agosto, por 7º ano consecutivo a Asociación de Amigos da Feira de Castro de Rei celebrará a malla tradicional, na Praza Maior fronte o Concello, entre castiñeiros e boa xente. 700 mollos (unhas 3 fanegas) que nos levará mallar toda a mañá, seguidos dun xantar típico: sardiñas (de lata) cacholas e chourizos, pan caseiro de Veneranda e Ifigenia, queixo e marmelo, viño, café e augardentes. Agardámosvos!

(Edito para engadir o cartaz, grazas Anllo!)

Morramos de fame para surtir os nosos autos

2007-08-15T18:06:00.000+01:00

A ninguén parece preocuparlle que o prezo dos alimentos, de TODOS, esteña a subir de forma alarmante, para que os vehículos a motor poidan ser mais eficientes. O cultivo de diferentes vexetais para a producción de bioetanol está a disparar os prezos de moitos cereais, incluidos os propios ao consumo humano. Vai aumentar o prezo do pan por terceira vez nun ano, a ver o que tarda en repecurtir a suba dos forraxes na carne e o leite. E aínda houbo sorte que este ano a colleita é boa. A sega foi fantástica, o 26 de agosto mallaremos. No entanto, culturizámonos.

Reintegr(acion)ismos

2007-07-08T15:07:00.000+01:00

Se há lutas nas que não vou participar nunca, porque as considero "política de escaparate", são as guerras de grafias, os símbolos ou a territorialidade da Galiza. Há que saber distinguir entre a esência e as roupagens. A língua galega é um vencelho de comunicação entre galegos de coração. É uma convenção entre pessoas que aceitam umas regras para se entenderem. Os importantes somos nós, os que as usamos, e não as palavras. Nem os hinos, nem as leiras.
E assim arda Troia, vou escrever cada dia como me pete.

Festas reivindicativas... ou non!

2007-06-30T12:28:00.000+01:00

Hespaña se rompe e cada vez hai mais liberdade para que cada quen poida exercer a súa sexualidade. Con todo, non está de mais lembrar que non está todo gañado. Os heteros somos uns aborrecidos, non somos tan rexoubeiros para argallar estas festas reivindicativas.
Menos mal que nos quedan as romerías, festivais de música e papatorias populares.

Edito: en Santiago o próximo día 7 de xullo.

Conto do Leituga

2007-06-25T13:21:00.001+01:00

Apareceu nun seu comentario nas Uvas da Solaina, espero que me perdoe o uso non autorizado do seu texto:

Instituto urbano en Vigo, Coruña ou Ferrol, entre o centro e a periferia que se achega cada vez máis ao centro. Un profesor castelán-falante entra nunha clase de alumnos castelán-falantes (practicamente o 100%). El vén de falar en castelán coa súa mnuller, cos seus fillos, coa caixeira do súper, cos seus compañeiros. Fai o que fixo toda a vida, dende que era rapaz. Os seus alumnos falaron entre eles no recreo e só se escoitou algunha palabra galega -"carallo", "cona", "parvo"- nunha conversa desenvolvida toda ela en castelán. Talvez algún destes rapaces escoitou ese mesmo día algo de galego na casa, pero a maioría o único galego que escoitaron foron os ecos dalgunha emisión da TVG ou algún anaco de conversa no autobús. Tanto o profesor como eles utilizan habitualmente o castelán. Pero de pronto entran en clase e prodúcese unha transformación desas que, en relación cos políticos, adoita tildarse de "litúrxica". O profesor empeza a falarlle aos rapaces nun idioma que non lle resulta en absoluto estraño, que non descoñece, pero que tampouco é notoriamente o seu. Por suposto, comete múltiples erros sintácticos e léxicos, non coloca un pronome no seu sitio, deturpa os tempos verbais, utiliza incontables castelanismos e, se cadra para compensar, ata di "houra" en vez de "hora". De vez en cando, solta amplas parrafadas en castelán, coma se fose un descanso, e volve pouco despois a falar no idioma que lle resulta incómodo pero que é o legal. Ademais el está de acordo en que hai que "normalizar o galego".
Os rapaces, pola súa banda, escoitan con certa indiferencia. En realidade, dálles un pouco igual. Miran pola ventá. Fan que atenden. Algúns pásanse papeliños uns aos outros. "Bea está buenísima". "David está por mí". O que están desexando é que acabe a clase para poder aproveitar o tempo dedicándoo ao que verdadeiramente lles importa.
Soa o timbre. Rematou o paripé. Tras esta modesta pero imprescindible contribución á normalización do galego, o profesor é abordado por unha alumna máis ou menos aplicada e un pouco pelota que lle pregunta, en castelán, algo relativo á data dun exame. O profesor contéstalle, en castelán, e volve á sala de profesores, onde, eludindo a elección de "A Nosa Terra", lle botará un ollo ao xornal en castelán. Só un ollo á portada, pois enseguida chega un compañeiro que, en castelán, lle pregunta se non lle parece unha desfachatez a inciativa esa de "tangallegocomoelgallego".

Seguro que é unha visión realista. Pero por cada situación destas hai polo menos outra de profesor galego falante e alumnos galegofalantes que ven garantidos así os seus dereitos. Malia o que din por aí, o governo non está a impor unha língua, está a garantir uns coñecementos mínimos das dúas línguas oficiais na Galiza. Asegurar unha educación o mais completa posíbel malia a preguiza dalgúns ou o esnobismo doutros. Despois dos de tangallego e dos obxetores da educación para a cidadanía han chegar os creacionistas restrinxindo o acceso á información e formación dos mais novos. Aproveito para recomendar a visualización do video (49 min) "Línguas cruzadas", sobre a opinión que teñen da nosa fala os mozos na actualidade.

Santa Liberdade

2007-06-20T21:57:00.000+01:00

Non me refiro ao barco secuestrado e rebautizado por patriotas galegos. Falo do emprego capcioso que uns fanáticos fan deste termo para lles fechar portas aos seus fillos. Porque digo eu, para que estes que agora son meniños poidan un día escoller LIBREMENTE se se queren expresar en galego ou castelán deben recibir unha educación bilingüe, non?

Visións

2007-06-13T18:17:00.000+01:00

Qué terrible soedade, a lucidez. Ser a única que ve nun mundo de cegos, a única que sabe. Cal é a resposta, resignarse ou loitar? Quen lembra da queda de Troia a coraxe de Casandra, que afrontaba a verdade con afouteza e os ollos ben abertos, sabedora do horror que a agardaba (e maldita polos deuses). Cal é o sentido dunha voz que predica no deserto?

Edito mais unha vez para engadir a miña crítica do libro.

Intimidade

2007-05-30T17:50:00.000+01:00

En que momento da miña infancia os libros mudaron a definición de "ser vivo" que "nace, crece, se reproduce y muere" polo mais politicamente correcto "nace, crece, se relaciona y muere"? (Hai que se reproducir noutro ser para estar vivo? Ou basta con ir deixando en cada un dos nosos coñecidos un pouquiño de nós mesmos?)
Nun serán de far niente (por fin!), cun libro na man e unha gata preñe no colo, deume por pensar nas persoas con quen compartín intimidade, ese espir a alma sen volta atrás, botarse de cabeza e confiar no outro. Graciñas, meus amigos, por estardes aí.

Será por madalenas!

2007-05-19T23:23:00.000+01:00

Resposto aquí ao desafío proposto pola Raiña Vermella, o test de Proust que anda polo blogomillo adiante.

1. O principal rasgo do meu carácter?
Alegría, optimismo.

2. A calidade que prefiro nun home/nunha muller (o que fai que alguén me caia simpático)?
Sentido do humor.

3. A calidade que desexo nunha muller/nun home (o que fai que me sinta atraída cara alguén)?
Intelixencia e afouteza.

4. O que máis aprecio nos meus amigos?
Sinceridade.

5. O meu principal defecto?
A preguiza para afrontar as tarefas que non me agradan.

6. A miña ocupación preferida?
Ler, fantasear, compartir calquera actividade con amigos.

7. O meu soño de dicha?
Botar a vista atrás e non ter saudades dos "camiños non tomados".

8. Cal sería a miña maior desgraza?
Traizoarme a min mesma.

9. Que quixera ser?
O que son, con mais tempo para o disfrutar.

10. Onde desexaría vivir?
Na aldea, preferentemente na miña casiña chairega que non dou rematado de amañar!

11. A cor que prefiro?
Iso vai por días, variando do azul ao castaño. Nestes intres decántome polo laranxa.

12. A flor que prefiro?
A madresilva, ou cabrinfolla, ou Lonicera caprifolia, que á pobriña lle chaman de todo pero o importante é o discreta que é pero o moito que gabea, e o seu olor embriagador nos seráns de verán.

13. O paxaro que prefiro?
Metéstesme nun apuro, gústanme tantos: lavandeira, bubela, cigoña, reiseñor... Creo que vou poñer os paporrubios, que tanta compaña me fan no meu santuario chairego.

14. Os meus autores preferidos en prosa?
Stendhal, Steinbeck, Torrente Ballester.

15. Os meus poetas preferidos?
Alberti, Prévert.

16. Os meus heroes de ficción?
Se ten que ser da Ilíada, sen dúbida Diomedes. Se non, sempre fun unha fan de Lucky Luke. (E para min os heroes só poden ser de ficción, non creo nos seres superiores).

17. As miñas heroínas de ficción?
Moitas das protagonistas das novelas de Jane Austen, claro que probablemente señan demasiado humanas para ser heroinas.

18. Os meus compositores preferidos?
Vivaldi, Saint-Saëns, Dvorak.

19. Os meus pintores predilectos?
De estilos moi diferentes: Velázquez, Kandinski.

20. Os meus heroes da vida real?
Todos cantos traballan desinteresadamente polo ben común. (Xa volo dixen, os heroes non existen).

21. As miñas heroínas históricas?
As Sabinas.

22. Os meus nomes favoritos?
Non llelo poría a ninguén, pero Gloria é un nome moi expresivo.

23. Que detesto máis que nada?
A intolerancia.

24. Que caracteres históricos desprezo máis?
Os contrarios á liberdade, á tolerancia, ao entendemento.

25. Que feito militar admiro máis?
Ningún. Son antibelicista.

26. Que reforma admiro máis?
A do Museu de Belas Artes da Coruña. ;-)

27. Que dons naturais quixeras ter?
O de cantar ben non estaría mal, poderíalle sacar rendemento...

28. Como me gustaría morrer?
Satisfeita.

29. Estado presente do meu espírito?
Constructivo.

30. Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Os que parten de boas intencións (e disque enchen o Inferno!)

31. O meu lema?
Sé ti mesma.

5 semanas e medrando

2007-05-02T16:59:00.000+01:00

Botaron agudos dentiños e xa os están a estrear con piensos enchoupados en leite. O que mais traballo me da é enfornarlles na boca o raio do desparasitador, que fede a botica que me anoxa mesmo a min, coitados!

Instinto básico

2007-04-29T13:01:00.000+01:00

Ela entrou no bar cun chupachup na boca e hai que se foder co inmediato que é o instinto masculino.

Camilo Franco, "Palabras contadas"

"progresa adecuadamente"

2007-04-19T12:36:00.000+01:00

Hai que ver como tragan! Xa se lles están a endurecer as encías, pesan mais dun kilo e comezan a explorar o mundo que os rodea. Para a semana dareilles a probar alimentos sólidos. Sinto non poder ofrecer unha foto con mais definición, mais non paran (e o rabiño menos!).

Adiantándome a ghanito

2007-04-18T22:18:00.000+01:00

Coméntase moi en secreto que a Apocalipse do Porco vai inquerir sobre as preferencias dos blogueiros canto á roupa interior (que na aldea chamamos pudorosamente "roupa de baixo"). Sempre odiei as bragas de debuxiños e os pixamas con osiños. Se ningún home de honor levaría estas horteradas, por que infantilizar a imaxe das mulleres con braguiñas de piolín? Antes núa que con iso!

blogoesmorga

2007-04-15T14:37:00.000+01:00

Ao final xuntámonos uns vinte, vaia exitazo!
Un pracer coñecervos a todos, foi unha velada fantástica.

En realidade, o post é de antonte

2007-04-14T19:25:00.000+01:00

Sen portátil -segue avariado- sigo a instalar a miña oficina ao solciño nas horas de medio día. Hoxe xantei unha bolsa de galletiñas mentres unha familia de xoaniñas facía prácticas de aterraxe na miña branca pel. Aproveitei para rematar de ler "Sons and Lovers" de D.H. Lawrence, un tema pendente que me deu moito que pensar nas relacións entre persoas baseadas na entrega e na posesión. Malia os numerosos casos dos que fun testemuña, négome a crer que as relacións humanas, nin as mais íntimas (parella, familia) se deban rexir en condicións de dependencia e propiedade. Claro que eu debo ser unha idealista libertaria!
Estatua de bronce de Sam Taylor Barnes, relativa ao noso encadeamento co noso própio pasado.

Madame d'Aulnoy

2007-04-09T18:50:00.000+01:00

Xa que a cousa ía de contos, confeso a miña sorte por ser lectora desde noviña da brillantísima rival de Perrault, a baronesa de Aulnoy, de quen a obra mais coñecida por aquí é "O paxaro azul", cunha fermosa e aguerrida princesa que terá que superar con valentía e intelixencia moitos atrancos ata resgatar ao seu pobre príncipe.

(10/03/07) Edito para mudar a imaxe xa que foi redireccionada a que escollera.

Lecturas e lectoras

2007-04-03T11:14:00.000+01:00

As reflexións sisudas que ando a ver polo blogomillo ultimamente oriéntanse bastante respecto ao tema do feminismo e/ou das relacións co "outro". No "Álbum de Mulleres" do Consello da Cultura Galega, o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil fixeron unha escolma de artigos que titularon "De nenas e de libros". Nun deles Maria Raimóndez explica que foi o sexismo presente nas súas lecturas unha das razóns que a puxou a escribir historias nas que as nenas e mulleres tivesen un rol mais activo.
Quédame moi atrás a miña prehistoria (a miña vida anterior ao acceso á palabra escrita). Das obras para nenos que lin xa mais criadiña (9-10 anos) e con liberdade para escoller as miñas lecturas, só lembro como especialmente machistas as noveliñas da prolífica Enid Blyton (aínda agora me producen escándalo). En cambio na literatura clásica infantil, nunca cansarei de recomendar e agasallar "O Meigo de Oz" de Frank Baum, o meu grande favorito de todos os tempos (que me perdoen Lewis Carroll e Raíña Vermella), protagonizado esencialmene por mulleres (de feito a única personaxe masculina, o meigo, resulta ser unha fraude!).